L-valine
Invoering
L-valine is een vertakte aminozuur dat niet door het dierenlichaam zelf kan worden aangemaakt. Het moet via de dagelijkse voeding worden ingenomen om aan de voedingsbehoeften te voldoen, waardoor het een essentieel aminozuur is. Aminozuren zijn de basisbouwstenen van eiwitsynthese, de voorlopers van andere aminozuren die nodig zijn voor de stofwisseling, en onmisbare stoffen voor het leven. Momenteel zijn er 20 tot 30 bekende aminozuren, waarvan sommige door het menselijk lichaam kunnen worden aangemaakt en niet-essentiële aminozuren worden genoemd, en andere niet door het menselijk lichaam kunnen worden aangemaakt en van buitenaf moeten worden ingenomen; deze worden essentiële aminozuren genoemd.
Chemische eigenschappen
L-valine staat ook bekend als 2-amino-3-methylboterzuur, met de chemische formule C5H11NO2. Het is een wit, monoklinisch kristal of kristallijn poeder, dat na zuivering met een waterige ethanoloplossing een kleurloos, plaatvormig of schilferig kristal vormt. Het is geurloos en heeft een kenmerkende bittere smaak. Het smeltpunt ligt rond de 315 °C. Het is gemakkelijk oplosbaar in water; de waterige oplossing is zuur en de pH-waarde van een 5% waterige oplossing ligt tussen 5,5 en 7,0. Het is vrijwel onoplosbaar in ethanol en ether. Het is stabiel bij blootstelling aan hitte, licht en lucht. Het is moeilijk te scheiden van leucine.
GEBRUIK
L-valine is een essentieel aminozuur voor het menselijk lichaam, dat wordt gebruikt in biochemisch onderzoek, de bereiding van celkweekmedia en aminozuurgeneesmiddelen. Het kan worden gebruikt als hoofdbestanddeel van aminozuurinfusies en als basis voor de bereiding van aminozuren in chemische preparaten op basis van ammoniak. L-valine is een van de drie vertakte aminozuren. Het is een essentieel aminozuur dat kan worden gebruikt bij de behandeling van leverfalen en aandoeningen van het centrale zenuwstelsel.
